Gewoon Speciaal: Maarten

"Kijk, hier moeten we geloof ik zijn."

Een beetje bedeesd, voorzichtig en nerveus staan Maarten en z'n ouders voor de deur van m'n lokaal. Een hulpverlener in het kielzog, achter hen aan.

"Ja hoor, jullie zijn precies op de goede plek!" zeg ik en maak plaats, zodat ze binnen kunnen komen.

Ik richt me eerst tot Maarten. Dat is tenslotte degene met wie ik ga samenwerken en zeg: "Hoi, ik ben meester Bart. Jij bent zeker Maarten."

Maarten zegt echter niets en schuift een beetje achter z'n moeder. Moeder kijkt onrustig en het lijkt alsof zij en de begeleider iets tegen Maarten willen zeggen, dus ik zeg snel: "Leuk dat je er bent! Kom maar snel binnen!"

Het lukt niet altijd om meteen iets terug te zeggen. Dat geeft niet. Dit is vet spannend. Ook voor mijzelf trouwens. De kat uit de boom kijken werkt beter dan te proberen om hem eruit te halen.

Maarten kon vanwege een uit de hand gelopen incident niet meer naar z'n oude school. Hij heeft een tijdje thuisgezeten en mag nu de stap naar school weer zetten in onze SO+ klas.

Na de kennismaking bij de deur komen ze verder het lokaal in en gaan we zitten. Maarten op een wiebelkruk. Anderen op een te klein houten stoeltje. Zélf zit ik lekker op m'n bureaustoel. Dat mag als vijftig plusser hè.

Wanneer we eenmaal de rest van de beleefdheden hebben uitgewisseld en iedereen voorzien is van limonade, koffie of thee, richt ik me tot moeder. Ik voel bevroren weerstand, kijk haar begripvol aan en zeg:

"Je hebt zeker al een héél traject achter de rug hè, voordat je hier kwam?"

Ik zie haar ogen ontdooien en een beetje smeltwater ontstaan. Dit was blijkbaar precies wat ze nodig had om te horen. Erkenning.

Bij de ouder(s) van kinderen in het speciaal onderwijs zien we het vaak, de frustratie, het verdriet en wantrouwen in het systeem. Verbitterd soms en moegestreden. En het is het kind dat zich vervolgens aan de ouder spiegelt. Kan het kind niets aan doen. Dat komt door die spiegelneuronen hè.

Wanneer de ouders enigszins gerustgesteld zijn, merken we daarom vaak dat het met het kind ook weer een stukje beter gaat.

Een kind is een onlosmakelijk onderdeel van het systeem waarin het opgroeit. Een warm contact tussen school en ouder(s) is daarom onmisbaar.

Inmiddels gaat het goed. Met Maarten. Maar ook met z'n ouders. Het basisvertrouwen bij ouders is hersteld, Maarten kan zich handhaven in de klas en er is een stap gezet naar een kleine reguliere school.

Er gaat nog veel mis in het systeem. Maar daar zijn geen schuldigen voor aan te wijzen. We zijn namelijk samen verantwoordelijk voor ons geluk en ons welbevinden.

Door Bart Heeling. Foto: eigen foto.

Bart Heeling is leerkracht op De Aventurijn Renn4, een school voor speciaal onderwijs. Hij geeft les aan kinderen met ernstige gedragsproblemen en/ of psychiatrische problematiek. Volgens Bart hebben mensen vaak nog een verkeerd beeld van het speciaal onderwijs. Hij deelt daarom zijn belevenissen in de column 'Gewoon Speciaal' en op LinkedIn. Eerder verscheen zijn bundel 'Gewoon Speciaal'.