Gewoon Speciaal: Good luck

In de ochtend loop ik met Rocky tegen half zeven langs het oude, pittoreske Oranjekanaal. Het is een voorrecht om hier te wandelen. Aan weerszijden staan oude, majestueuze eiken, waar het gezang van zwartkoppen, winterkoninkjes en zanglijsters wordt afgewisseld met dat van boomklevers, roodborstjes en vinken. Soms zie ik een buizerd. Of een sperwer. Rocky struint over het jaagpad en doet zijn ding. Een paar keer.

Er is rond dit tijdstip verder nog geen ziel te bekennen, maar wanneer ik van het dijkje naar beneden loop richting de houten brug, ontwaar ik daar opeens een persoon. En als ik dichterbij kom, zie ik een man die stukjes brood in het kanaal gooit. Omdat er geen eend te bekennen is, zeg ik dat hij de eenden maar even moet gaan roepen. Hij kijkt me aan en zegt iets van: "Huh?" Ik herhaal m'n zin en hij zegt: "English please." Dus ik in mijn beste Engels (met een Drents accent volgens m'n vrouw, dus eigenlijk Drengels) proberen uit te leggen dat hij op deze manier de eenden niet bereikt en dus eigenlijk de vissen voert.

De man kijkt me nu indringend aan en zegt: "Is like your gouvernment sir. Throwing money to people in need, but other people taking it. Because the gouvernment does not call to us."

Wat een vergelijking...

We praten verder. De man is een Irakees en heeft er net een wandeling van drie uur opzitten. Is onderweg naar zijn huis. Hij is in afwachting van een verblijfsvergunning.

We lopen een stukje samen op richting het park en hij vertelt dat hij zich hier eigenlijk niet zo prettig voelt. Mensen zeggen het niet hardop, maar het buikgevoel liegt niet. "I don't feel like welcome here." Ik blijk de eerste Nederlander in maanden te zijn die spontaan een gesprek met hem voert.

Op een gegeven moment scheiden onze wegen en moet ik huiswaarts. School roept. We geven elkaar een hand en ik wens hem 'good luck'.

"Good luck isn't something you can wish for me. It's only possible in a world when we're all the same."

Peinzend loop ik langs het kanaal terug naar huis en ik zie twee eenden. Zonder brood maar met elkaar.

Wijsheid zit in mensen. Niet in het systeem.

Door Bart Heeling. Foto: Pixabay.

Bart Heeling is leerkracht op De Aventurijn Renn4, een school voor speciaal onderwijs. Hij geeft les aan kinderen met ernstige gedragsproblemen en/ of psychiatrische problematiek. Volgens Bart hebben mensen vaak nog een verkeerd beeld van het speciaal onderwijs. Hij deelt daarom zijn belevenissen in de column 'Gewoon Speciaal' en op LinkedIn. Eerder verscheen zijn bundel 'Gewoon Speciaal'.